I'm scared that maybe I'm not good enough

I'm never enough

"دیگه نمیتونم" تمام این کار ها رو میکنم. فریادی برای کمک ان. تا ازم بپرسه چمه. که ببینه دارم به انحطاط میرسم... و بعد وقتی تصور میکنم که داره ازم میپرسه میدونم که بهش هیچی نمیگم. سکوت میکنم.از خودم متنفرم. این ترحم به خود مزخرف. اه. اه. اه. اه.چند روز پیش که حالش بد بود - ناراحت بود - فکر کردم که اگه اتفاقی براش بیافته یا بمیره چی میشه؟ فهمیدم اونوقت خودم رو میکشم. حتی با تصورش هم ترک بر میدارم. میدونم اون برای من نیست و نخواهد بود و هرگز هم از این افکار و احساسات باخبر نمیشه. فقط میخوام باشه. و خوشحال باشه."دیگه نمیتونم"چرا؟تو که طعم خوشبختی رو چشیدی. چراااا؟ این عادت من شده بود که هرروز این

به قول یه دوست فقط یه بار تو زندگیت 20 روز به کنکور مونده! خوشحال باش! توی ویکیپدیا شرایط من رو خیال همه توانی توصیف کرده. کلمات بسیار دقیقی برای توضیح این شرایط. من توهم همه توانی رو ترجیح میدم. بهش که نگاه میکنم میخوام فریاد بزنم پاشو زندگیتو درست کن و انقدر بقیه رو به خاطر اشتباهات خودت زجر نده. اما خودمو میبینم ... که دقیقا دارم همین کارو میکنم. دقیقا دارم به آدمی تبدیل میشم که ازش متنفرم! هورا! یکی بیاد منو نجات بده! از دست خودم! بدترین قسمت درمورد این که ممکنه خدا وجود نداشته باشه اینه که اونوقت همه چیز، همه سهم زندگیه آدمای داغونی مثل من و خانوادم این زندگیه گنده. اینه که هرروز آروم تری